Blog #7 Heel boos!

Geschreven doorAlice

Blog #7 Heel boos!

Mijn zoon is boos, héél boos. Hij gaat nu richting 2 en ging wennen op het kinderdag verblijf. Hij huilt daar niet van verdriet maar omdat hij boos is. De leidsters attendeerde mij erop en inderdaad nu snap ik het. Thuis heeft hij net uren achter elkaar geschreeuwd, gegild, gehuild en alles eruit gegooid. Hij heeft ook niet om een baby zusje gevraagd. Hij heeft er ook niet om gevraagd dat papa en mama plotseling uit elkaar zijn gegaan toen het zusje net was geboren en hij heeft er ook niet om gevraagd om te moeten verhuizen naar een totaal andere omgeving. En nu als kers op de taart nadat eindelijk de rust is terug gekeerd gaat hij naar het dagverblijf waar ze hun eigen regels hebben waar hij óók niet om heeft gevraagd. 

Ik heb hem verteld dat hij boos en verdrietig mag zijn. Mama is dat tenslotte ook wel eens. Ik vertel hem dat ik heel veel van hem houd en dat hij en zijn zusje de aller belangrijkste voor mij zijn en dat ik het meest van hun houd van de héle wereld. Hoe kan ik hem nog meer helpen of bijstaan. Als mama zijnde vreet het je op om je kind zo gepijnigd te zien. Ik begrijp het volkomen en heb ook met hem te doen. Al is soms het geduld bij mij ook wel eens op als mens zijnde want als de 1 huilt gaat de andere ook meedoen.
Inmiddels zijn we een poosje verder en er is een wereld van verschil gaande. Het kinderdagverblijf bleek totaal niet te passen bij de kleine man en sloot niet aan op de manier waarom ik thuis met hem omga. Meteen nadat ik hem eraf heb gehaald kwam er een opgelucht mannetje tevoorschijn en gelukkig kunnen we een nieuwe start maken bij het Montessori dagverblijf wat wel heel goed bij ons past.

Hij ís namelijk niet lastig of een huil kind. Hij heeft gewoon dezelfde gevoelens als wij allemaal alleen kan hij ze nog niet verwoorden, en als kind zijnde duurt het even voordat alles een plekje heeft gekregen. Daarom vind ik het zo fijn om met mijn kinderen samen te werken in plaats van de baas te zijn omdat ik nu eenmaal groot ben en zij klein.
Ik had er altijd zo’n hekel aan als ze dat tegen mij zeiden vroeger, dat weet ik nog heel goed.
Uiteraard zijn er grenzen hier in huis maar aan straffen en overdreven belonen doe ik niet.
Als er zo’n opgekropte frustratie aanval van gevoelens bij hem naar boven komt, vaak gebeurt dit midden in de nacht, dan ga ik met hem zitten en geef ik hem liefde.
Dan knuffelen en praten we samen als mama en zoon en laten we samen een traantje. Je kinderen zijn namelijk een reflectie van jezelf, dus als ik niet eerlijk ben tegen mij ben ik dat ook niet tegen hun en lossen we niets op. Moeilijk is dat soms wel dat eerlijk zijn tegen jezelf maar een andere keus is er niet.

Ik ben 24/7 op mijzelf aangewezen en het klinkt heel tragisch maar zoveel volwassen praat heb ik momenteel niet op een dag.

Het zijn de tropen jaren op kindjes gebied dus ga er maar aan staan met je goeie gedrag. Gelukkig gaan we goed zo met z’n drie. We hebben een fijne homeopaat die ons ondersteunt, we hebben fijne olietjes van Young Living in de diffuser, er staan overal mooie kristallen stenen en wel ja we steken er ook nog een wierookje bij op. Er ontbreekt nog net geen vreugde vuurtje op het balkon maar ik denk dat de huisbaas het daar niet zo mee eens zou zijn. Voor ons werkt het, het voelt fijn en wij gaan vooruit. Soms met grote sprongen, vaak met kleine stapjes. Maar alles is beter dan stilstaan.

About the Author

Alice editor

3 Comments so far

AlicePosted on  12:22 pm - mrt 21, 2017

Weer super geschreven!

CePosted on  5:50 pm - mrt 21, 2017

Wat hebben jou kindjes toch een geweldige moeder!!!
En jij geweldige kindjes!!!

Laat een reactie acther