Blog #8 Het is weer zó een dag

Geschreven doorAlice

Blog #8 Het is weer zó een dag

Het is weer een zó een dag. Zo’n dag waarop je extra vroeg je wekker zet om op tijd te zijn, je alles de dag van te voren goed voorbereid hebt, maar op de dag zelf weet je al meteen bij opstaan.. Ja dit is zo’n dag.

De kindjes worden niet vrolijk wakker, willen niet eten wat jij hebt gemaakt terwijl ze dit normaliter altijd wel lekker vinden, er word gehuild bij het verschonen, er word gehuild bij het aankleden, er word gehuild omdat er gehuild moet worden én uiteraard word er gehuild als kleine zus per ongeluk grote broer met 1 vingertje aanraakt en dan word er nog eens feestelijk stereo gehuild omdat grote broer bij het weglopen kleine zus pardoes omver loopt. Als dit alles gebeurd binnen de eerste 2 uur dat je wakker bent nadat je ook nog eens een niet al te soepele nacht hebt gehad is er maar 1 oplossing, Baby TV.

Jawel jawel geheel opvoedkundig onverantwoord en al helemaal omdat de televisie hier pas in de middag aan mag, maar hállo! Bij mama staat het zweet alweer op de bovenlip en als ze nog een béétje haar sanity wil bewaren voor de dag zodat ze niet alle mensen plat rijd in het verkeer als ze maar durven te wagen vervelend te doen, dan is dít op het moment even de oplossing.

Ondertussen wurmt ze twee schattige kinderlijfjes in een nieuwe luier en klaar gelegde outfit, vist de plat getrapte banaan van het nieuwe zachte speelkleed, bedenk ik me dat ik zelf ook best wel een opfris beurtje kan gebruiken na die zweet aanval van zojuist en drink mijn alweer koud geworden kopje thee op.

Dan het moment suprème, jasjes aan.

Paddy wil niet, Paddy gooit zich op de grond. Mama neemt Paddy in de houtgreep (grapje grapje) en wurmt jasje aan. Dan de schoentjes, zelfde verhaal, oh shit schoentjes andersom aangedaan dus we beginnen opnieuw.

Noémi slaat het hele gebeuren gade en blijft als een volleert mini model zitten bij het aandoen van haar jasje en schoentjes met een blik van, kijk zó hoort het!

Tilt Noémi op om in de maxi cosi te zetten en ruikt…Shit! Vet gepoept. Madame bleef dus helemaal niet vrijwillig zitten maar was bezig zich onder te poepen. Okay we beginnen opnieuw..

Nou uiteindelijk klaar om weg te gaan en mama zet Paddy in de kinderwagen. Paddy is echter boos dat hij bij zijn geliefde televisie weg moest dus houd zich zo stijf als een plank. Mama ritst als een echt pro nog een banaantje van de fruitschaal en geeft die aan Paddy (dan maar een vieze auto) en wurmt Paddy in zijn karretje waar hij tevreden zijn banaantje oppeuzelt. Mama checkt of ze überhaupt niet vergeten is om haar tanden te poetsen of eigen haren te kammen maar het kan best zo.

Vroeger ging dat wel héél anders maar veel tijd om daar bij stil te staan hebben we niet want we moesten ten slotte ergens op tijd aankomen.

Het begin van de afspraak gaat goed maar eindigt als een echte soap drama.

Noémi word wakker uit haar slaapje en deze keer niet zo parmantig als normaal maar verschrikt en met een blik van, als je mij nú niet oppakt moeder, dan zal het je bezuren. Ok baby op schoot, belangrijke papieren doornemend, Noémi als een octopus met zeven armpjes proberend álles wat binnen handbereik is zich toe te eigenen, Paddy ondertussen over de rooie omdat hij niet het kantoortje mag her decoreren naar dreumes maatstaven en mama die inmiddels overkomt als een alleenstaande neuroot die wanhopig probeert de boel bij elkaar te houden en een goede indruk te maken.

Een doorslaand succes zoals je wel begrijpt.

Onderweg naar de auto voelt mama zich tachtig jaar ouder, zeulend met maxi cosi in de ene hand en de buggy met bengelende rugzakjes eraan voortduwend in de andere.

Onderweg zitten broer en zus tevreden tot rust komende te luisteren naar de muziek van Bach (waarom werkte dit niet op de heenweg???) en werpt mama een blik in haar spiegeltje en ziet dat het weer de hoogste tijd voor een bezoekje Dr Botox is.

Bij nader inzien, misschien mag ik wel bij hem komen wonen of op z’n minst aan een infuus van een week.

Bij thuiskomst rent Paddy vrolijk door het huis alsof hij drie weken weg is geweest en dartelt Noémi meteen de speelkamer in.

Als ouder zijnde proberen we soms wel eens de meest te gekke uitjes te organiseren maar volgens mij zijn de kindjes zelf prima tevreden als het is zoals het is.

Soms voel ik me wel eens schuldig als ik heel de dag bezig ben geweest met de dagelijkse kinderdingen het huishouden en ook nog eens probeer zo gezond mogelijk te koken waardoor we regelmatig hetzelfde blok lopen. Het is wel een wandeling van drie kwartier maar ik vind dan van mezelf dat ik creatiever moet zijn of dat het beter moet, terwijl de kindjes het prima naar hun zin hebben.

Sterker nog ik las pas een artikel dat kindjes dezelfde routine of plekken bezoeken juist helemaal niet erg vinden omdat dit houvast bied.

Terwijl ze zich aan het uitleven zijn op de speeltjes en het halve meubilair leest mama even een beetje het nieuws.

Een gif aanval in Syrië, weer allemaal onschuldige mensen en vooral kindjes.

Naar adem happend en totaal in shock waarschijnlijk niet eens meer een vader of moeder of überhaupt andere familie om hun heen. Geboren in hun onschuld op een plek die ze niet zelf hebben uitgekozen.

In een land waar oorlog heerst om wie de meeste macht kan verkrijgen en welk ego nog groter is dan de andere.

Het doet mij pijn. Dit nieuws hoor je niet op de televisie. Hier gaat het nieuws over welke minister weer gesnapt is met on degelijke bonnen en privé reisjes declareren van ons geld en welke bn’er er toch wel wat te dik uitziet in die ene jurk van die bepaalde designer.

Niets hoor je over die kindjes of die gif aanval. Net zomin dat je nog iets hoort over de kindjes die in hun uppie als laatste red middel op een boot worden gezet om na een helse tocht als overlevende aan te komen aan wal om vervolgens in de verkeerde handen te vallen en verkocht te worden voor allerlei vreselijke doeleinden.

Ik zou m’n god niet weten wat ik eraan zou kunnen doen en de gedachten aan hun laat me regelmatig een traantje laten.

Waarom zijn mensen toch zo gemeen? Als je het als volwassene tegen volwassene doet is het vaak al wreed dus laat staan tegenover onschuldige kindjes en dieren.

En dan weet ik wel dat er gezegd word, laat het maar gaan Alice want wij kunnen er geen verandering in brengen. Maar dat kan ik niet. Als niemand aan ze denkt, worden ze op zeker vergeten.

Ik hou mezelf maar voor dat mocht ik de loterij winnen, ik een groot huis ga kopen waarin de kindjes opgevangen kunnen worden.

Opeens voel ik twee armpjes om mijn been heenslaan en er gaat een luierkontje op mijn voet zitten.

De beladen ochtend ben ik alweer vergeten en ik besluit op dat moment mijn dieet even aan de kant te zetten en eet met de kindjes een paar kaasstengeltjes.

Wat ben ik toch gezegend als mama met zoveel liefde om mij heen.

Iedere dag bedank ik dat we weer veilig mochten zijn en in goede gezondheid verkeren. En vooral voor de liefde, liefde die zoveel kindjes tekort komen waardoor ze opgroeien als niet complete volwassene die alles voor zichzelf uit het leven kunnen halen en die cirkel vaak niet kunnen doorbreken.

Op dat moment voel ik me moe, zwaar en moe.

Ik breng de kindjes naar bed voor hun middag slaapje en besluit er zelf fijn tussenin te kruipen.

Laat de was maar even de was en de boel maar even de boel.

En vanmiddag gaan we fijn een blokje wandelen..

 

 

About the Author

Alice editor

1 Comment so far

Eveline ScipioPosted on  6:25 pm - apr 5, 2017

Prachtig geschreven en allemaal zo waar. Het leven is je gegeven en je weet nooit wanneer je het weer moet verlaten. Dus geef de tijd die je hebt gekregen in de leven echt het beste van jezelf. Wees vrolijk, geniet en geef liefde. Geef waardering en vriendelijkheid.
Want dat kost je niets, enkel wat seconden van je tijd en een vriendelijk woord tegen iemand kan een glimlach op die ander z’n gezicht geven.

Je bent een prachtmens Alice! <3

Laat een reactie acther