Blog #9 Hoe heurt het eigenlijk?

Geschreven doorAlice

Blog #9 Hoe heurt het eigenlijk?

Het heeft even geduurd voordat ik weer de tijd had om iets op mijn gemak te tikken. Nu heb ik eigenlijk geen “op mijn gemak” meer sinds ik alleenstaande mama ben geworden maar goed ik heb een momentje gevonden. Om eerlijk te zijn sta ik nu in de keuken op een klein stukje droge vloer te wachten totdat de rest om mij heen is opgedroogd van het dweilen. Het was verstandiger geweest als ik bij de keuken was begonnen en bij de woonkamer was geëindigd want dan had ik even kunnen zitten.

Het is 23.14 in de avond en die lekkere bank onder mijn billen had ik wel kunnen gebruiken. Maar goed ik sta dus hier in de keuken.

De mama’s onder ons hoef ik niet meer uit te leggen waarom ik om 23.14 nog de boel sta te dweilen. Die weten dondersgoed dat ik al veel eerder met mijn emmer schone sop in de hand klaar stond om aan de slag te gaan maar dat er een nieuwbakken net 2 jarig peutertje zich meester waande en pas om 23.00 uur besloot dat het wel eens tijd kon zijn om zijn oogjes toe te doen.

Waarom ik om 23.14 nog de boel sta te dweilen

Aangezien we alle drie mega verkouden en flink beroerd zijn loopt het allemaal een beetje anders, en juist op het moment dat grote broer in slaap is gevallen gaat er bij kleine zus een mega hoestbui los en zit ze wakker geschrokken met een slaperig gezichtje en haar dons haartjes door de war overeind te pruttelen en roept op haar manier om hulp. Op deze manier heb ik de woonkamer in 4x moeten dweilen vanwege hoestbui onderbrekingen van mijn kleine Diana Ross (dat is mijn nieuwe bijnaam voor haar momenteel aangezien ze precies het gedrag van diva La Ross gekopieerd heeft,alleen de krullen ontbreken nog). Ach er is niets geks meer in dit huishouden nu er kindjes rond dartelen.

Als ik er over nadenk vind ik mama’s die alles pico bello op orde hebben, een lege wasmand hebben, iedere dag vers gekookt zonder e-nummers, dagelijks in de sportschool te vinden zijn, haar wat nooit door de war zit en tijd voor een legioen selfies gewoon mega verdacht weet je wel. Ik bedoel…dat kán gewoon niet natuurlijk zijn. Uiteraard is dit metaforisch (of hoe je dat ook zegt) bedoeld 🙂 mama’s die dit echt zo fijn op de rit hebben zijn ook gewoon reten goed bezig net als alle andere mama’s. En ze mogen mij per direct bellen om het nummer van hun schoonmaakster/kapper en pt door te geven en ik schuif direct aan de keukentafel om mee te eten! Maar als we heel eerlijk zijn weten we dat we er allemaal wel eens flink doorheen zitten. Niet een piete peute beetje maar gewoon mega vet erdoorheen. Niet een druppeltje wat de emmer doet overlopen, maar eerder de Niagra falls die over je kop dendert omdat je van de hoed tot de rand even niet meer weet waar je het zoeken moet.

Zo’n moment had ik dus vandaag. De kleintjes zijn al een week snip verkouden en doorlopen alle fases daarin keurig. Van knal groene snottebellen, van koorts tot hoestbui en overgeven en vooral het niet slapen zijn ze een ster in. Doe daar even een hele week zomerse temperaturen bij in de lente en een mama die al een week zonder slaap, onder het hoestslijm en groene bullies niet verder komt dan het balkon met 2 zieke kinders die zich ieder vast hebben geklampt aan 1 been zodat een simpel loopje naar de wc al een militaire missie word, dan kan je verwachten dat het zandlopertje met geduld leeg is.
Als zoonlief, die zich ook nog eens flink in de peuterpuberteit begeeft, plotseling besluit tijdens het verschonen om compleet van gedachten te veranderen en zich middels een driftbui en een paar lange benen voluit in mama’s gezicht dat duidelijk te maken, knap ik. In plaats van de verbinding in mezelf op te zoeken en even een time out te nemen vaar ik uit tegen hem. Nu zal dit iedere mama wel eens gebeuren en nu zal het ook heus te begrijpen zijn dat ik ook gewoon een mens ben, je kan zelfs zeggen dat het helemaal niet raar is gezien mijn situatie, maar even later zitten we allebei flink te huilen bij elkaar.

De luier zit er wel omheen maar het is absoluut niet gegaan zoals ik dat voor ogen heb. Ik wil geen loeder moeder zijn. Ik wil niet die “volwassene” zijn waarnaar een kind moét luisteren omdat hij anders straf krijgt. Dat ik uitvaar zegt meer over mij dan dat het ooit zal zeggen over mijn zoontje. Hij is 2, hij is een kind, er word hem al heel de dag verteld wat we gaan doen en hoe en wanneer. Zo gaat het vaak wel. Zonder erbij na te denken word er van de kleintjes verwacht dat ze zich aanpassen aan mijn rooster. Maar ze hebben ook hun eigen behoeften en grenzen en mijn zoontje leert mij nu haarfijn dat hij daar ook achter komt en van zich laat horen. Uiteraard betekent dit niet dat als hij geen zin heeft om zijn poep broek te verschonen dit ook niet zal gebeuren maar misschien dat het voortaan op een andere manier kan. Sowieso is het een teken dat ik er wat vaker uit moet om wat tijd voor mezelf te maken. Iets wat best lastig is aangezien er geen oppasfamilie is en de papa van de kindjes heeft het ook druk momenteel. Nu was ik wel uitgenodigd om naar het afstudeer stuk van mijn voormalig klasgenootjes te komen kijken van de theaterschool. Wat een geweldig stuk en heerlijk gespeeld!

Dit was even heerlijk wat tijd voor mij. Lange disco avonden worden het niet meer geloof ik haha. Uiteraard had ik ook het liefst daar gestaan naast mijn klasgenoten, afgestudeerd en wel, maar helaas. Spelen is nog steeds het liefste wat ik zou willen doen. Wie weet! Het is nooit te laat en je eigen dromen creëren heb je zelf in de hand. Maar goed ik sta nog steeds apathisch van vermoeidheid op het zelfde “droge” stukje vloer terwijl het hele huis allang is opgedroogd dus het is de hoogste tijd om mij bij de kleintjes op bes te voegen.

Gaan we lekker hoestend en plakkerig van de warmte lekker bij elkaar liggen 🙂

Hoe doen jullie het eigenlijk oplossen in dit soort gevallen? Als het je allemaal even teveel wordt?

About the Author

Alice editor

2 Comments so far

EvelinePosted on  3:00 pm - mei 30, 2017

Deze loeder moeder wil van alles typen als reactie maar dat gaat niet makkelijk met een dreinend kind op schoot. Dus dan alleen maar een virtuele knuffel.
Xxxx Eveline

HummiePosted on  11:50 am - jun 7, 2017

#PROUD #TWOTHUMBSUPHIGH

Laat een reactie acther