Blog #1 bloggen

Geschreven doorAlice

Blog #1 bloggen

Ding dong!

Ik krijg een appje binnen op mijn tel van Robin, of ik al wat teksten heb die hij voor mij op de site kan plaatsen en eventueel wat foto’s erbij.Of ik überhaupt eigenlijk al wel eens heb ingelogd. Ik voel meteen verdriet opkomen.
Robin is zo lief geweest om in te springen op mijn idee om een blog te beginnen over het alleenstaande mama zijn en hoe het er vaak echt aan toe gaat tijdens het moederschap. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om naar fabuleuze mama’s te kijken die het mega goed voor elkaar hebben en rondvliegen in een privéjet en een garderobe (okay en ook een lijf) waar ik best jaloers op kan zijn op sommige momenten. Het ding is alleen dat dat voor het merendeel van de mensen niet realistisch is en door zich te spiegelen hieraan zelf het gevoel krijgen alsof hun leven niet waardevol is of ook vinden dat ze constant perfect moeten zijn.

Hij ging meteen aan de slag met de website die er nu staat. En hij wil mij bijstaan in het begeleiden hiervan. Geloof me dat is best een hele kluif aangezien ik echt stekker analfabeet ben. Alles wat iets met elektrisch en dat soort dingen te maken heeft, van ik van nature niet direct inkomen. We zetten dus gewoon de website online en langzaam aan zal ik de teksten vullen, foto’s aanleveren en stap voor stap de site perfectioneren.

Ah fijn, ik zit dus in de auto en lees zijn appjes. Ik kom net terug van de gemeente waar ik een aanvullende uitkering heb moeten aanvragen en geloof me,dat is geen pretje. Mijn contract werd niet verlengd tijdens mijn eerste zwangerschap en zo kwam ik in de ww terecht. Nu heb ik dus de druk van alle 2 die instanties om mijn nek hangen en thuis staat het ziekteverzuim momenteel heel hoog.
Mijn zoontje krijgt kiezen en snijtanden,is beroerd en niet in zijn hummetje. De kleinste, mijn dochter, is flink beroerd en ‘s nachts loop ik afwisselend met haar in de stomende douche om vervolgens als zij in slaap is gevallen de kleine man te troosten omdat hij huilend wakker wordt van een pijnaanval.

Dat allemaal in je eentje, 2 weken zonder slaap, verantwoordelijkheden en het dagelijkse leven wat gewoon doorgaat zorgt ervoor dat het allemaal even teveel is. Natuurlijk ga ik door en natuurlijk red ik het uiteindelijk allemaal net zoals altijd,maar op dit moment voel ik mij voor het eerst echt overlopen.

Waarom wilde ik nou perse ook alweer een blog beginnen? Wie zit daar nou eigenlijk op te wachten? Wat héb ik nou eigenlijk te vertellen? Ik weet dat ik mijzelf even moet omdraaien in gedachten. Ik ben moe en daardoor vergeet ik mijn ideeën en ben ik even mijn positiviteit kwijt. Ik spreek een berichtje in voor hem via de voice app dat ik er mee aan de slag ga. Nu kan ik in ieder geval niet meer terug. Iets wat je leuk vindt om te doen daar moet je gewoon voor gaan. Ook al kan het zo zijn dat niemand er iets aan vind en maakt het je onzeker, als je niets probeert zul je ook nooit iets hebben. Mijn eerste kleine blogje is een feit.

About the Author

Alice editor

Laat een reactie acther