Over mij

Alice Seton en de kidsOver jezelf vertellen. Dat voelt net als vroeger wanneer je een spreekbeurt moest houden voor de klas. Hoi ik ben Alice, 33 jaar jong, mama van een zoon van 21 maanden en een dochter van 7 maanden. Wij komen uit Rotterdam.

Beetje plat zo he maar het dekt de lading wel. Althans,voor een klein deel. Ik ben dus mama van twee kleine kindjes. En niet zomaar een mama,maar een supersonische alleenstaande mama! Uiteraard is het nooit mijn bedoeling geweest om deze gezinssamenstelling op deze manier te hebben.

Misschien moet ik overnieuw beginnen.
Ik ben Alice,33 jaar, woon drie hoog achter met een uitkering en ben alleenstaande mama van twee kindjes. Niet echt waar ik van droomde toen ik dacht aan het hebben van een gezin maar het is de realiteit.

Hoe het zo is gekomen? Laat ik beginnen bij het begin, een aantal jaar geleden heb ik meegedraaid in de Miss verkiezing wereld.

Ik heb aan leuke verkiezingen meegedaan en mocht hiervoor zelfs naar het buitenland. Nu ben ik niet de typische Miss die je kunt bedenken en een model al helemaal niet. Maar ik rolde er zo in en ik vond het geweldig leuk!
Niet om te winnen of zo, maar meer het reizen en het leren kennen van andere vrouwen uit alle delen van de wereld. Zo kwam ik erachter dat wij als vrouwen allemaal heel veel dezelfde overeenkomsten hebben. We hebben allemaal onze sterke punten en ook onze onzekerheden. Daarom snap ik soms ook niet dat vrouwen elkaar zo naar beneden kunnen halen en het elkaar soms flink lastig maken. Dat is jammer.
Ik denk namelijk zelf dat, als wij een front zouden vormen en lief voor elkaar zouden zijn, wij elkaar naar een veel hoger level zouden kunnen tillen in plaats van de grond in boren om daar zelf je profijt van te doen.
Want waar ik ook achter kwam tijdens die Miss verkiezingen is dat wij vrouwen overal in de wereld nog steeds een minderheidspositie hebben.

Wij zijn regelmatig in gesprek gegaan met het kabinet op de plek waar we dan waren en het kwam overal terug, vrouwen worden nog steeds veel mishandeld, onderdrukt en worden als minderwaardig gezien. Nu boeken we ook vooruitgang hierin gelukkig, maar vooral nu ik moeder ben zie ik het veel om mij heen gebeuren.
Mama’s die elkaar aftroeven om het beste, slankste, hipste en meest geweldigste te zijn van de héle wereld! Alle hashtags vliegen je om de oren #mijneigenmoestuinisdebeste #1maandgeledenbevallenennuheelhipopeenfestivalmetmijndineneenchampie #ikbreidalmijnklerenzelfenkookallesversenbiologischiederedag #alsjeditallemaalnietdoetdanbenjeeenslappemoederdieluiis

A fijn zoiets dergelijks.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind namelijk dat alle mama’s super mama’s zijn! Zolang je oprecht houd van je kroost is dat het belangrijkste wat er is. Alleen slaan sommige misschien een beetje door in deze hippe maatschappij van tegenwoordig.
Uiteraard heb ik ook mijn eigen manier van opvoeden die bij mijn mini gezin past als een goed zittende panty.
Ik houd van het natuurlijk ouderschap, onvoorwaardelijk ouderschap, samen slapen, ik geloof in borstvoeding, wollen kleertjes, weinig suiker/gezonde levensstijl, wij gaan naar de homeopaat en ik houd van zoveel mogelijk natuurlijke producten.
Dit vind ík fijn en daarom werkt het ook goed voor ons. Maar misschien werkt dit wel heel anders voor jou, dat kan natuurlijk gewoon. Vind ik jou dan een slechte moeder? Vind ik dat ik een betere moeder ben dan jij? Nee! Absoluut niet. Ben ik dat dan? Omdat ik alles anders doe dan jij? Nee! Ook Niet.

Mijn moeder zegt altijd; Moeder worden is een gunst, moeder zijn een hele kunst.

En daar heeft ze gelijk in. Al zeg ik dat niet vaak 😉
Maar goed ik was me dus aan het voorstellen, jullie begrijpen denk ik inmiddels wel dat ik dit vrij uitgebreid doe.

Na mijn Miss verkiezing avonturen heb ik de vooropleiding gedaan bij Theaterschool de Trap in Amsterdam. Ik werd aangenomen en begon aan mijn eerste jaar. Wat een geweldige ervaring en gouden tijd was dat! Helaas hield het na het eerste jaar voor mij even op. Het was een samenloop van omstandigheden. Ik ben namelijk ruim drie jaar fulltime mantelzorger geweest van mijn lieve dementerende omie.

Ik woonde bij haar in en toen het familie huis te groot en gevaarlijk voor haar werd ben ik zelfs meeverhuisd naar het bejaarden complex waar ze naar toe verhuisde. Ze is 91 geworden en ik heb haar tot het allerlaatst kunnen verzorgen. Iets waar ik heel dankbaar voor ben.
Daarna kreeg ik te horen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was en in de tussentijd werkte ik mijn eigen de rambam om alles boven water te houden. Dit alles is niet zo’n goeie cocktail als je met zoiets intens bezig bent als de theaterschool. Juist op het moment dat ik dacht, en wat nu? Raakte ik onverwacht zwanger.

Op mijn 29e zat ik in een voorstadium van baarmoederhalskanker en ben geopereerd hieraan. Vandaar dat ik geen anticonceptie nam die tijd. Tja en dan is er die kans als je intiem bent met je vriendje dat dit kan gebeuren. Maar ik was er zó gelukkig mee! Mijn vader ging achteruit en ik kon niet wachten om zijn laatste wens in vervulling te laten gaan, namelijk opa worden. Helaas liep het allemaal anders. Bijna een film scenario achtig iets alleen dan niet met een happy end.

Helaas was mijn zwangerschap periode geen onbezorgde. Toen ik 4 maanden zwanger was overleed mijn andere lieve oma. Ze was zo trots dat ze weer overgroot oma mocht worden en had allemaal cadeautjes gekocht. Regelmatig had ik bloedingen, ze wisten niet waar het vandaan kwam en met de baby ging alles goed, maar leuk is anders.
Op mijn werk ging het nou ook niet echt soepeltjes wat resulteerde in een niet verlenging van mijn contract.
Als kers op de taart kwam mijn vader op zijn ziekbed te liggen, precies op het moment dat mijn eerste dag zwangerschapsverlof in ging. Wij hadden al van stichting Doe een Wens een mooi moment gekregen als laatste gezinsuitje wat we konden hebben maar dit kwam hard aan. Ook al weet je wat er gaat gebeuren, dan nog is het niet wat je wilt.
En al helemaal niet in deze situatie. Twee weken voor mijn uitgerekende datum wilde mijn vader niet meer. Hij was op, kon niet meer, gevochten tot het aller, allerlaatst.

Ik snapte het wel maar ik wilde het niet begrijpen. Zo hoorde het niet te gaan.

In de film zie je namelijk altijd dat iemand het dan mag beleven dat zijn kleinkind geboren word en het toch nog 1 keer in de armen kan nemen voordat hij zelf zijn ogen sluit.
Zo moest het nu ook gaan! Maar nee.. Mijn vader heeft nóg twee weken speciaal voor mij zijn strijd verlengd. Misschien dat zijn kleinzoon toch nog op tijd kwam.
Hij heeft gelukkig alles meegemaakt, de echo, het kloppende hartje, de naam en het voelen schoppen. Maar de dag dat ik uitgerekend was, werd zijn sterfdag.
Hij heeft het niet mogen halen.
Vijf dagen later ben ik bevallen en twee dagen later stond ik mijn vader te begraven. Ik heb er niets van meegekregen moet ik eerlijk zeggen. In 1 klap was ik achter elkaar mijn halve familie kwijt geraakt maar ik was ook mama geworden van mijn eerste kindje.
Voor het eerst mama worden is al mega intens dat kan iedere mama beamen, en onder deze omstandigheden is het helemaal een heftig verhaal.

Gelukkig heb ik de juiste hulp kunnen vinden. Ik ben zowel spirituele hulp gaan zoeken als hulp van de psychologe waarmee ik fijne gesprekken kon voeren.
Niet dat ik gek geworden was, ik zag alleen even door de bomen het bos niet meer.
Het was ook allemaal veel. Zeker met al die hormonen en kennismaking met al die slapeloze nachten. Maar wát was ik toch zielsgelukkig met mijn kleine kereltje! Och ik was meteen verliefd tot over mijn oren.

Gelukkig ben ik wel bespaard in mijn bevalling. Ik heb er 5 uur over gedaan. Het had nog sneller gekund maar meneertje had zich klem gedraaid in mijn bekken en kwam er niet meer uit. Hoe hard ik ook mijn best deed het ging niet. Na een knip werd hij meteen geboren met een groot ei op zijn hoofdje van dat harde persen om hem eruit te krijgen.
De borstvoeding ging perfect dankzij de fijne begeleiding van het verloskundige centrum en de fijne kraamvrouw die ik had. Een mega fijn team van vrouwen had ik om mij heen waar ik veel steun aan heb gehad tijdens en na mijn zwangerschap en bevalling.

Het moederschap voelde zo fijn dat ik vijf maanden na de geboorte van mijn zoon opnieuw in verwachting was. Misschien kwam het doordat ik mijn halve inner circle kwijt was en dat ik niet wilde dat mijn zoontje alleen op zou groeien, maar het voelde goed en als natuurlijk dit zo te doen. Dit keer was het een meisje! Jeetje een jongen en een meisje en het belangrijkste, ze zijn gezond.

Wat kun je nog meer wensen? Ik had mijn voorgenomen deze zwangerschap ultiem ervan te gaan genieten aangezien dit de eerste keer niet zo had mogen zijn.
Dit zou ook de laatste keer zijn was zo besloten en ik wilde het helemaal op mijn manier doen. Een natuurlijke thuis bevalling zonder medische toeters en bellen, gewoon in een rustgevende omgeving genieten van de laatste keer bevallen. Het liep helaas anders..Weer..

Tegen het einde van de zwangerschap moest ik nog even hals over kop verhuizen.

Niet ideaal want als ultieme dikkie dik met een dreumes aan de hand een heel huis inpakken, behang uitzoeken, en een hele verhuis reutemeteut regelen is dikke shit.
En het enige waar ik om gevraagd had was een beetje te mogen genieten dit keer..
Ik ben bevallen nog in het oude huis. Acht dagen te vroeg, tussen de verhuisdozen maar binnen een record tijd van een minuut of 3. Ik had niet eens door dat ik aan het bevallen was en toen mocht ik al persen. Ze was een beetje van de wereld door het snelle geboren worden maar ze was gezond en begon meteen aan de borst te drinken. Helaas ging het in de relatie niet zo goed. Ook kreeg ik een fikse borstontsteking en liep rond in een dikke badjas en winter sokken terwijl het buiten 30 graden was. Twee weken na de bevalling moesten we over naar het nieuwe huis waar toen feestelijk een grote renovatie begon.

En toen was ik een alleenstaande mama…

Gelukkig hebben wij een goede band op kunnen bouwen ondanks alles. Er is gewoon teveel gebeurd en sommige redden het hier wel doorheen en andere helaas niet. Onze prioriteit zijn de kinderen waar we allebei zielsveel van houden. Natuurlijk is dat niet altijd makkelijk en hebben wij allebei onze eigen ideeën, maar zoals we het nu doen voelt het beste. Veel mensen kunnen het niet begrijpen dat wij zo goed met elkaar omgaan. We zijn immers uit elkaar toch? Dat betekent op z’n minst dat je dan knallende bonje moet hebben met elkaar toch? Dat is echter niet wat ik wil. Wij zijn namelijk alle 2 ouders van onze kinderen, niet alleen ik.
En omdat wij het niet gered hebben, moet ik dan een enorm ego creëren waardoor ik zou vinden dat ik het alleenrecht op de kinderen zou hebben? Nee dat zou ik vreselijk vinden. Dan ontneem ik mijn kinderen een liefhebbende vader die net zoveel van zijn kindjes houd als ik en dat wil ik niet. Buiten dat, ik heb nog mijn hele leven voor me om mijzelf verder te ontwikkelen en de liefde opnieuw te vinden dus dat zit wel goed.

Al met al is dit dus niet een gemiddelde, flitsende, doorsnee blog die je vaak voorbij ziet komen. Dit is een (durf het bijna niet meer te zeggen tegenwoordig) doodgewone realistische blog. Zo eentje waarin andere ouders zich misschien kunnen herkennen zodat ze zich niet een alien voelen naast al die geweldige glamour ouders die alles ultiem voor elkaar hebben.
Stiekem geniet ik ook van het lezen van die glamour blogs hoor, en bless you als je het zo fijn voor elkaar hebt! Daar word ook vak keihard voor gewerkt.
Alleen is het merendeel van de ouders om mij heen gewoon gewoon weet je wel?
En dan is de realiteit die gespiegeld word om je heen nog best wel eens verwarrend.
Ik ben absoluut geen ultieme afgestudeerde schrijfster en ik zal best wel eens en kommetje of een tik foutje maken, maar ach who cares? Als we elkaar begrijpen komen we toch al een heel eind zou ik zeggen 🙂 Ik pretendeer ook helemaal niet de wijsheid in pacht te hebben of het wiel uitgevonden te hebben ofzo.. Ik wil gewoon mijn verhaaltjes delen.

En ik hoop dat ik misschien iemand aan het lachen kan maken als die er op dat moment doorheen zit van de slapeloze baby nachten, of misschien geeft het een stukje herkenning zodat je je niet alleen voelt in een bepaalde situatie.

Of misschien is het gewoon grappig om te lezen, een stukje entertainment..

:)) Alice Seton mama van Paddy en Noémi